Zandeweer, 1940 Wat altied boeien blift, is dit: dou wie nog kiender wazzen, haren wie t nait braid. Ons pa was n lutje middenstandertje. Moeke beheerde ons lampenwinkeltje. Zai zörgde veur hoeshollen en gruintetoen. Pa dee ien electriciteit, waarken aan wodderlaidens op kwekerijen, ien kassen en ook bie mensen aan hoes. Bie boeren op achterdeel ging ook wel vaak wat stukkend. En doar kon pa den n dun besmeerd stukje brood mit verdainen. Hai was doar wel tevreden mit. En wie, as kiender, mainsttied ook wel.
't Was ien dij tied, +/- 1940, t gebruuk dat wichter n strik ien t hoar haren. Zeker as zai noar kerk of schoul tou gingen. Dus kochte moeke veur mie en mien zus, ook n strik ien t hoar. n Widde of n zwaarde. Nait aal te braid en duur, zoas summege wichter wel ien t hoar haren. En aal haildaal gain kleurige geroete strik, zoas de leste tied ook mode worden was. Ons pa en moe konden doar gain geld veur oetgeven. Ze haren dat geld gewoon nait.
Op n dag laip ik bie ons veur t hoes, op weg. Hé, doar lag wat aan kaant van weg, haalf achter n poaltje n Frommeltje? n Lapke? Nee, dat was n hoarstrik mit mooie, rode, gruine en blauwe kleuren derop, n geroete strik! Ik pakte hom op en trok hom wat oet nkander. n Mooie strik heur! Alderlåifst. Zukkend wol ik nou ook juust geern hemmen. Mor hai was nait van mie. Langsoom laip ik noar hoes tou. Ik wis t aal wel van wèl dij strik was. Mor ik wol t nait waiten. k Ging n pooske zitten op t stoepke bie ons veurdeur. Mooi toch, zo n kleureg lint. Hail netjes mouk ik der opnijs n strik ien. Wat echt, zo n strik! Ik hil hom eefkes op mien aigen hoar. t Zol vast mooi lieken. Torenklok, even verderop, begon te luden. Twaalf uur. Etenstied.
Moeke zette net mouspaan midden op toavel, dou ik deur gaang heinlaip. Ze haar t drok. Toch keek ze even noar t kleureg strikje ien mien handen. “Heb k vonden,” zee ik. “Meschain mag k hom wel holden.” Mor k wis wel beder. “Zo n dure strik?”, zee moeke. “Dij is ja nait van ons.” “Nou ja”, zee ik. Ik zocht mien plekje op aan toavel. Strik legde ik zo laank mor eefkes noast mien stoulpoot. Noa t eten zee moeke: “Waist doe ook wel zien Strik dat is?” “Nee”, schudde ik. En touglieks kreeg ik n kleur. “Zai bennen zo riek”, flusterde ik zachtjes. “Meschain mag ik hom ja wel hollen?” “Wel bennen dat den, dij rieke mensen?” “Boer Bennemoa?” Ik knikte even. “Van Bouke dus”, zee moeke. “Vanoavend mot pa hom mor even terugbrengen. Dij strik is nait van ons, mien wicht.” Ik knikte weer. Strik heb ik nooit weer zain. Schane dat wie nait rieker wazzen.
