Zandeweer, 1937 t Zel ongeveer ien 1937 west hemmen. Ik was n joar of zes. Op foto ken men dat wel zain. “Moeke, mag ik Annie heur schounen wel n pooske aan?” Mien moeke ston bie waslien en hong doar hemden en broeken en zukswat op. Ik diedeldondjede der wat bie rond. Wat zol ik nou ais n pooske doun? Ale kiender bie ons in dörp waren ja noar schoul. Alderdeegs mien nichtje, dij mor n haalf joar oller was as ik. Ik was net even te loat zes joar worden en mos doarom n joar wachten. Niks aan as elk noar schoul was en lezen leerde. Allain ik nait.
Mien grode zus was drij joar oller as ik. En dij was ook noar schoul. Net as de maiste kiender laipen wie ien dikke zulfgebraaide sokken. En op waarme holten klompen. Ons Annie was dus ook op klompen noar schoul tou. Moeke keek even noar mie. Annie heur schounen?”, zee ze. “Joa....joa.... ” Moeke haar t drok mit t wasgoud. “Mags Annie heur schounen wel n pooske aan. Mor nait veur t hoes kommen heur. Ale kiender van schoul, aan overkaant, hemmen mooie goud aan, nou t schoulfeest is. Den monnen ze die nait zain mit Annie heur grode schounen aan.” “Nee moeke”, zee ik gedwee. En dou runde ik op mien klompen t stroatje over, ien hoes.
Bie deur keek ik even om. Moeke trok aal weer n poar bonte kussenslopen te wastob oet. Alles mos ja nog aan waslien om te dreugen. Ien achterhoes stonnen Annie heur schounen. Op zundag kreeg zai dij aan, as wie noar kerk tou gingen. Mooie broene schounen mit n leren baandje over vout. Echte grode schounen. Zo groot dat ik der ien kon mit mien dikke zwaarde sokken. Nou nog even mien koelhinkstaintje opzuiken. Kloar! Mit koelhinkstaintje ien schoetbuus en mooie grode schounen aan vouten, stapte ik veurzichteg deur pa zien waarkploats. Dee boetendeur veurzichteg open en dicht en laip om t hoes tou noar stroatje bie veurdeur. Doar kon je zo lekker koelhinken op dij grode vlakke tegels. Zo haar ik ook mooi t oog op t schoulfeest aan overkaant van weg. t Ging best met t koelhinken. Ik bleef sums eefkes stoan. Wat waren ze doar aan t zingen en aan t springen aan overkaant op t plaain.
Kwam n vremde man ons haim oplopen. Wat haar dij ien zien handen? n Zwaard ding. “Dag”, zee hai tegen mie. Dou bleef hai n poar stappen van mie òf stilstoan. Wel was dij man? Wat wol hai hier? Nou dee hai dat zwaarde ding n stukje omhoog. Stokstief ston k stil. Was dit zo n kerel dij oorlog muik? En mensen wol doodschaiten? Sums prouten mien pa en moeke over oorlog. Dat kon ook nog wel ais gebeuren bie ons in t laand, zeden ze den tegen mekoar. Hier was dua al zo n kerel. En dij schoot mie vast dood! O, vast! Joa, vast en zeker! k Stopte van schrik mien baide handen ien t buuske van mien schoetje. “Dag”, zee de man nog een keer. Hai burg dat zwaarde ding weer op. Doar ging hai hèn. Noar overkaant. Noar t schoulfeest tou. Stil ston k hom achternoa te kieken.... Ik leefde nog.
n Week of drij loater kwam bie ons aan deur n man. Mien moeke ston hom even te woord. Zai zee mor aal: “Nee nee, dat ken nait heur. Nee nee”. “Joa”, zee de man. “Schoulkiender hier zeggen dat t joen wichtje is”. “Nee heur”, zee moeke. “Dat ken ja nait. Zai gait nog nait noar schoul. Op t schoulfeest hemmen ie dizze foto moakt? Zai is ja nait op t schoulfeest west”. “Kiek hier den ais”, zee man. En dou dee moeke een stapke dichterbie. Zai keek....En nog ais n keer... “Joa”, zee zai stomverboas. “Dat is ons Tinie toch. Hou ken dat den?” “Wil ie dij foto kopen?”, vroug man. “Nou, tou den mor”, zee moeke. Zai het wat geld oet koamer hoald en kreeg foto van fotogroaf. Man ging weer vod. Ien koamer hemmen ze foto nog ais goud bekeken, moeke en t lutje wicht. “Hai hai”, zee moeke. “Was doe den tóch veur t hoes goan, mit Annies grode schounen aan vouten? Hai kiend, dat mog ja nait van moeke”. Zai keek mie aan en lachte n beetje.
