In het voorjaar van 1949 was het zover. Mijn zus en ik werden gedoopt in de kerk van het Pepergasthuis. En wel door ds Bongenaar van de Vrijzinnige Vereniging. De vrijzinnigen behoorden tot de Nederlands Hervormde gemeente. Een eeuw daarvoor was dit praktisch de staatskerk. Iedereen die toen een staatsfunctie wilde, behoorde lid te zijn van de staatskerk. Ik vond dus dat de kerkkeuze van mijn ouders goed was. De vrijzinnigen waren ook niet zo streng.
Er was in 1949 een scherpe scheiding tussen de geloven. De katholieken trouwden uitsluitend binnen eigen kring, stemden op een katholieke partij, lazen een katholieke krant en kochten in katholieke zaken. De andere denominaties deden evenzo.
Mensen werden ook lid van een kerk vanuit opportunistische overwegingen. Zo zag ik bij mijn grootouders in Veendam de belijdenisformulieren ingelijst op de slaapkamer. Toch leken ze mij als kind niet bijzonder vroom. Van mijn moeder hoorde ik later dat ze lidmaat van de kerk waren geworden in verband met de klandizie van hun schilderszaak in Veendam, want een fatsoenlijk mens werd geacht kerkelijk te zijn.
Op de bewuste zondag van de doopplechtigheid was ik ’s morgens al om vijf uur wakker. Op de stoel van mijn slaapkamer lag het doopkostuum: een geheel wit matrozenpakje met een donkerblauw koord, waaraan een fluit hing. Deze fluit was keurig opgeborgen in een borstzakje. Witte sokken en schoenen completeerden het geheel. Buiten was het al licht en de zon scheen aan het firmament. Daarom stapte ik maar snel uit mijn bed, want je kon toch niet te laat komen voor zoiets plechtigs.
Iedereen in huis sliep nog. Ik begreep dat je dus erg stil moest zijn. Even later liep ik op straat in mijn mooie matrozenpakje. Even controleren of de fluit het wel deed! Zo blies ik de hele straat wakker.
Ook de rest van de dag verliep niet geheel vlekkeloos. Bijna niemand had toentertijd een auto: de straten en pleinen waren dus praktisch autovrij. Om toch keurig en op tijd met de familie bij de kerk te arriveren, had mijn vader een taxi besteld. Taxi’s waren altijd snel en op tijd. Deze keer niet: hij kwam veel te laat, waardoor de dienst in de overvolle kerk 20 minuten werd opgehouden.
Daarna konden mijn kleine zusje en ik eindelijk worden gedoopt en was de weg naar de hemel voor ons geplaveid!
