De dansavonden op zaterdag in Danscentrum Het Gemeentehuis te Usquert waren steevast gezellig en zoals gebruikelijk was ik met een paar vrienden in vaders Ford Taunus 12 M. met voorbank en een mooi wit met donkerblauw dak. Bij binnenkomst zagen we een groepje meisjes aan de rand van de dansvloer zitten en mijn oog viel direct op een jongedame, heerlijk slank, lang haar en ze droeg een roze kort jurkje.
Ja, ze wilde met me dansen en we zijn daarna niet meer van elkaars zijde geweken. “Ik ben met mijn nichtjes in Uithuizermeeden”, vertelde ze, “want daar logeer ik een paar dagen. Ik woon in Duitsland in een klein dorpje aan de rivier de Eems.” Op de middelbare school las ik ooit Het Dorp aan de Rivier en mijn gedachten dwaalden af.
Na grote aandrang gingen de nichtjes op eigen gelegenheid naar huis en bracht ik Brigitte naar Uithuizermeeden. Handig zo’n mooie auto en prettig die voorbank… We praatten alsof we elkaar al jaren kenden maar verder dan heerlijke omhelzingen en zoenen is het die avond niet gekomen. Een lang afscheid met een “We zien elkaar nog en ik kom je bezoeken.” Zachtjes reed ik naar huis waar ik, volgens mijn ouders, veel te laat aankwam. Mijn ouders waren zeer ongerust en na de stevige oorwassing ben ik naar bed gegaan. Ik had een zeer onrustige nacht.
Er gingen een paar maanden voorbij, waarbij we elkaar elke dag een liefdesbrief stuurden en de onrust alleen maar toenam. Ik had al vaker met mijn ouders gesproken over mijn gevoelens voor Brigitte, maar met name mijn vader had zo zijn bedenkingen. Hij heeft in de Tweede Wereldoorlog veel meegemaakt waardoor hij mij met de opmerking “ben hier gain wichter genog” onbedoeld pijn deed. En zo waren er nog vele discussies over meisjes ver weg en dichtbij. Over Duitsers en over de pijn die blijkbaar bij vader nog erg diep zat.
Ik besloot na de vele, steeds liefdevoller wordende brieven te gaan werken aan een reis- en bezoekplan. Hatzum, Ostfriesland, een dorp aan de rivier, tjonge, hoe kom ik daar? Ik had mijn rijbewijs, maar geen eigen auto en natuurlijk had ik een brommer, maar die honderd kilometer op een brommer?
Met uiteindelijk een schromende goedkeuring van vader en moeder besloot ik de reis naar Duitsland te ondernemen. Met de trein van Warffum naar Groningen om daar na een overstap de trein naar Nieuweschans te nemen. Dit alles schreef ik Brigitte in een telegram met daarin de verwachte aankomsttijd: tien uur bij de grens.
Het station van Nieuwe Schans ligt bepaald niet direct bij de grens en ik had tot Winschoten moeten reizen, om daarna met de bus naar de grens te gaan. Dus ik stapte uit en nam dan maar een taxi naar de grens, waar ik om kwart voor tien aankwam. Om tien uur geen Brigitte, om elf uur nog steeds geen Brigitte. Dan maar op de duim op naar Brigitte.
Bij een bromfietser achterop reed ik naar Bunde, en daar stond ik dan.. En nu? Yes, de BMW 7-serie stopte en een veearts gaf aan dat hij Hatzum kende maar dat ik slechts tot Ditzumerverlaat mee kon rijden. Dan was ik volgens mij toch wel erg dicht bij Hatzum, dus gretig stapte ik in en dacht daarbij aan vader. Als hij mij zo zag, wat zou er dan door hem heengaan? Vlakbij een boerderij halverwege Ditzumerverlaat stopte mijn taxi en na een ‘danke schön’, stond ik weer aan de kant van de weg.. Een groenteboer stopte zijn vrachtwagentje en nam me mee naar Hatzum want hij wist zelfs waar “die Brigitte” woonde.
Toen ik bij het huis aan de ‘Kuh-scheissen-allee’ aankwam stond de vrouw des huizes in het achterhuis, ze bakte Stint, die lekkere kleine visjes die je met huid en haar eet met hun bruin gebakken korstjes. De eerste kennismaking was precies wat ik ervan verwacht had; zeer vriendelijke mensen met een lekkere Ostfriesen-(eigen-)wijsheid die me bijzonder aansprak.
Waarom Brigitte niet op tijd bij de grens was geweest? De postkantoorhouder in Hatzum had de 0 van 10 uur voor een stip aangezien en dus werd de aankomsttijd 1.uur.
Ik ben daarna nog vele malen met de trein naar Leer gereden, waar ik door Brigitte werd afgehaald. Mijn vader manifesteerde zich steeds vaker negatief over mijn verkering. Opmerkingen als “Blift dat zo?” of “Is ‘t gauw oet?” en andere bemerkingen waren niet van de lucht. Dit schreef ik aan Brigitte en die werd over onze toekomst steeds negatiever.
Toen ik een half jaar later in de mijn eigen VW-kever met Brigitte naar Warffum reed en ik aangaf waar ons huis in de verte aan de horizon verscheen zei ze, “We draaien om.” Bij mijn ouderlijk huis begroette vader Brigitte echter met een omhelzing, tjonge! En diezelfde warme opstelling naar Brigitte is altijd gebleven. Nooit heeft vader zich negatief over onze relatie uitgelaten.
Nu zijn we 38 jaar getrouwd en zijn we nog steeds gelukkig met de gemaakte keuzes. Iets verder kijken, zelfs al is het over de grens, ik ben blij dat ik die stap destijds heb gemaakt. En die mooie liefdesbrieven, die hebben we nog en wie weet gaan we die nog eens publiceren. De grens voorbij en dan heerlijk gelukkig zijn, wij zijn het !