Fietsend over de keurig aangelegde fietspaden richting Zoutkamp, waar de Stadsweg in het donker met zonne-energie wordt verlicht en verder gaat als Nittersweg bekruipt mij weer dat nare gevoel. Waar ik mij elke keer weer aan erger, is de al jarenlange verwaarlozing van de eens in wijde omtrek bekend staande Koninginnetrap in de buurt van het dorp Lauwerzijl.
Deze trap, ook wel Wilhelminatrap geheten mag als een monument worden gezien uit de zeer armoedige tijd rond 1929. Werkeloze mensen werden toen, om voor een uitkering in aanmerking te komen, te werk gesteld bij het inpolderen van de Lauwerszee.
Koningin Wilhelmina in Lauwerzijl.
De trap is geplaatst in verband met het koninklijk bezoek in 1929; de trap vergemakkelijkte de klim naar de top van de dijk.
Koningin Wilhelmina, Prins Hendrik en Prinses Juliana betraden met hun gevolg de statige trap en namen achter de zeedijk landaanwinningswerken in de Lauwerszee in ogenschouw. Dat ook een koninklijk gemaal verstrooid kan zijn bleek uit het volgende: Prins Hendrik vroeg aan een van zijn begeleiders, welk deel van de Zuiderzee dit gebied was.
Door de grote volksoploop was het de marechaussee niet mogelijk de zeedijk te betreden. Zittend op zijn paard sprong hij over de hoge heg tussen de weg en de dijk om op de dijk te komen.
Een lied mèt bloemen
De kinderen van de school in Lauwerzijl werden in koolbakken door man en paard naar de zeedijk gereden. Onder leiding van meester W. Bos werd Hare Majesteit met een toepasselijk lied toegezongen. Sjoukje Agema en Sjoukje Westra van de school boden Hare Majesteit bloemen aan.
Meester Bos, die de kinderen bij het zingen zou dirigeren, zwaaide zo erg tijdens de zang, dat de stok op de schoenen van Hare Majesteit terecht kwam.
… en nog een toegift
Na afloop van de bezichtiging van het begin van de inpoldering van de Lauwerszee, waarbij de koninklijke auto's klaar stonden om te vertrekken klonk uit de dichte bomen langs de Nittersweg de stem van een niet meer zo jonge man. De man was namelijk, net als vele anderen, in de bomen geklommen. Hij zong: Dat 's Heeren zegen op u daal ... met het gevolg dat ieder die zingen kon dit uit volle borst mee zong. Het was ontroerend....
Supenbrei!
Ook olle Lammert was die murgen uut zien huuske noar de weg strompeld. De Keuningin haar hij nog nooit zien en nou ze hier langs kwam zol dat weden. Mor et duurde hem te laang, want op et pietereuliesteltje ston zien supenbrei waarm te worren en dat mog niet aanbrannen, dus Lammert schufelde weer om en lepelde zien supenbrei op. Mor de Keuningin was al veurbij doe hij weer bij de weg ston.
Oude glorie
Sinds die tijd droeg de trap de naam Koninginnetrap of Wilhelminatrap en was het, voor velen het eindpunt van een fietstocht of een onderbreking daarvan. Je kon bovenaan de trap op de zeedijk in de wijde verte Schiermonnikoog zien liggen. Ook op zondagmiddagen en 's avonds was het een verzamelpunt voor de jeugd uit de omliggende dorpen. Een plaats waar vele paartjes elkaar hebben leren kennen.
Eens was de trap een Koninklijk monument en zag er haveloos en vervallen uit.
Door toedoen van dhr. Luit Kuipers werd de Wilhelminatrap in 2001 geheel gerenoveerd en in ere hersteld, zodat hij nu weer dienst kan doen als toeristisch en historisch monument
