Overal om ons heen zijn grenzen. De grenzen van jouw beperkte begrip. Je nam me mee over die grenzen, zodat we samen begrensd leven. Begrensd in ruimte, vrijheid en mogelijkheden.
Groningen was voor mij een uitvalsbasis om de wereld te ontdekken. “Ik wil de hele wereld zien, alle landen bezoeken. Ik wil alle geuren opsnuiven, de muziek horen, de smaken proeven, de zon, wind en regen voelen en me laten ontroeren door kleuren waarvan ik niet wist dat ze bestonden.” Dat riep ik ooit. “Maar in Nederland woon ik in Groningen,” voegde ik dan toe. “Overal en op de hele wereld wil ik wonen, maar in Nederland woon ik in Groningen.”
Wij wonen in Groningen. Mijn grenzeloze dromen werden kleiner en kleiner. Nu wonen wij in Groningen, mijn gehandicapte zoon en ik. We zitten vast. Vast door regels, door moeizaam verkregen schoolplekken, betrouwbare oppassen en de dokter vlakbij. Vast door jouw beperkingen. We hebben het goed, ik ben grenzeloos gelukkig met je. Maar soms benauwt het me zo dat ik bijna stik.
Dan, op een grijze en regenachtige zaterdagochtend, als de ramen beslagen zijn en we alleen de vierkante millimeter nog maar kunnen zien. Dan stappen we in de auto. We rijden omhoog en slaan dan rechtsaf. We vergapen ons aan boerderijen die we willen hebben, maar waar we nooit willen wonen. We rijden verder en zien hoe het huisje van de grenspost steeds verder ineen zakt. Over een paar jaar zal het er huisje er niet meer staan, overwoekerd worden. De grens verdwijnt. Maar toch.
De wegen worden anders, het asfalt lijkt zwarter, de huizen zijn groter. Jij veert op. Ik ook. We stappen uit, vlak over de grens, in Papenburg. Jij kent de weg naar de Konditorei uit je hoofd. Chocoladetaart met slagroom zonder suiker. Dan naar de grote winkel en inslaan en inslaan en kopen en nog meer kopen.
We rijden terug naar huis. We laden alles uit en zijn gelukkig. Ik maak een pak Duits vruchtensap open en we drinken ervan en genieten van de smaak die anders is, zuurder of juist zoeter. Wat doet dat ertoe, het is anders! We eten heel veel Milka-chocolade. En morgenochtend eten we Duitse broodjes.
Voor ons is de grens altijd vlakbij.