Zandeweer, 1938 Dou wie kiender waren, was t n hail ander tied as nou, ien 2007. Wie haren wel speulgoud, mor voak haar ons pa of moeke t zulf moakt. Ons holten pobbewoagen haar pa zulf moakt. Mien eerste fiets haar pa zulf ien n kander knudert. n Poar grote fietsroaden, n afwiekend model frame der tussen, holten blokken op fietstrappers. Aans kon ik der mit mien vouten nog nait bie. Dat was mien fiets, dou k n joar of vief was. Ons moeke mouk dekkentjes, loakentjes en klaaier veur mien poppen. En pa timmerde een holten pobbeledikantje. Wel mooi, mor k haar veul laiver n pobbewaigje had. Zo n echte, zukkent as ook baide nichtjes van mie haren. Ien weelde opgruid bennen wie nait, zo omstreeks 1938-1940.
Ons moeke kookte t eten bie ons ien achterhoes. Op n twijdehands fornuis. En dou dij t haar begeven, kwam der op stee van fornuis n glimmend zwaard potkacheltje te stoan. Mit n lekker holtvuurke der ien. En doar kon moeke dou op koken. As wiend verkeerd was en op schosstain sloug, ston t haile achterhoes vol rook. En den mos achterhoesdeur woagenwied open om rook weer kwiet te worren. Mor zo ging dat nait aaltied. As moeke ais n ol hèn ien grote paan op t kacheltje ston haar, den rook t hail lekker ien ons achterhoes. Wat zat ik den toch geern op n stoof, vlak biedat waarme vuur te dreumen. Lekkerder soep as moekes soep ben k nooit weer tegenkommen.
Op n dag kwam pa toes mit n groot pak. Nijsgiereg stonnen wie mit ons drijen te kieken, moeke, mien zus Annie en ik. Wat zol pa mitnommen hemmen? Hai was vandoag naar stad tou west mit autobus. En nou ston hier op toavel dizze grote deus. Pa zee nait veul. Hai lachte mor zo n beetje. Net of hij docht: “Ik wait wat ie nait waiten. Haha!” t Wer moeke toch teveul. “Jan” zee ze “Wat hest doe kocht ien stad?” “Jaja” zee pa “Willen ie dat zo geern waiten?” “Joa pa, joa pa”, raipen wie. En dou werden touwkes, dij om deus tou zaten, lös moakt. Wie zagen papier en onder dat papier wat wits. “Jan toch”, raip moeke, dou zai t stuk papier optilde. “Wat hest doe nou toch kocht?” “Jaja”, zee pa, “Dat is veur die. Electrisch koken. Doar hemmen wie t ja oal over had”. Pa tilde n mooie widde twijploats kookploat oet t papier. “Nou kens electrisch koken en huifs nait aal mee törf en holt stoken”. “Jong toch”, zee moeke. En meer wis zai ook nait te zeggen. Zo n mooie dure kookploat! Dij har zai ja nog nooit van dichtbij zain. “En dinsdag komt der n juffrouw, haildaal oet stad, noar Zandeweer. Dij juffrouw leert die den “electrisch” koken”. Moeke was stil. Mor wie sprongen achter n kander koamer oet en gang deur. “Dingsdag, hoera”, raipen wie. “Zo n echte stadse juffrouw komt den bie ons. Hoera, hoera!”
Zai is der den ook west, zo n echte stadse juffrouw. Moeke haar pannen kloarstoan. Mit rode kool, mit eerabbels en mit zoepenbrij. Mien zus en ik keken haile dag aal noar dij juffrouw oet. En dou zai kwam? t Was n ploatje. Ze haar zo n mooie rose klaid aan en n widde schoet der over. Wie stonnen mit open mond te kieken, hou juffrouw moeke les gaf. En t eten? Dat smouk dij dag precies net zo as aanders. Ons moeke haar t goud leerd!
