In dit verhoal goa ik weerom noar 1946/47, noar mien geboortedörp Maiden. Ik was n joar of drije en d’oorlog was net n poar joar veurbie.
Mit pa, moe en mien zuske kwammen wie te wonen in t achterhoes van n villa liek tegenover boer Kamphoes aan de Hereweg.
In t veurnoam ogende veurìnde woonde n domie mit zien gezin. Aiglieks was hai gain domie meer mor wie nuimden hom wel aaltied zo. Hai was n aargerjaantje dij n grode druk op zien gezin en omgeven lègde.
Ons woonverblief, t schuurachtege aanbaauwsel achter de goudogende villa was van de weg òf morzuneg te zain. t Haar n woonkeukentje mit n daipe kelder deronder, n sloapkoamertje mit bedstee en n mandailege schure mit törfhok en hòlten plee. n Braide gaange begunde bie deure en muik n bochte noar links, van hieroet kon je overaal kommen. In schure zaten rötten. As ze langs ledder noar de zolder klommen schoot pa ze mit windbuks op t riegje òf dood.
In dij joaren was der niks te kriegen mor moe was vindingriek en naaide jutezakken aannander veur op de vlouer en stroken verbandgoas as gedientjes veur de roamen. Pa haar twij rechterhanden en waarkte in òns aigen dorp, bie n bedriefke in elektrisch en wotterlaaidens. t Waark was asmis gevoarlek en smereg mor pa was jong en waarklusteg. Hai klom bie nacht en ontiede in de lichtpoalen, kroop deur de dikste drab onder de vlouers of t niks was en soldeerde alles wat kepot was weer hail.
Pa kwam deur zien waark veul bie welgestèlde börgers over de vlouer en dee doar regelmoateg wat op woarof e handel in zag. Ook noa waarktied wozzen dörpsgenoten pa wel te vinden veur n soldaaierkluske of aander knuterwaark.. Zo kregen wie t stoadegaan wat beter.
t Was in dit aarmoudeg achterhoes dat moeke op n nacht mit hulp van dokter Schleurholtz heur daarde kind op de wereld zetten mos, mit twij sloapende kinder achter de bedsteedeuren in dezulfde sloapkoamer. Moe gaf gain kik omreden zai wol veurkommen dat kinder wakker werren, mor dou t nije popke mit veul wilskracht t eerste levenstaiken gaf kwammen achter de bedsteedeuren verontruste kinderstemmen vandoan. Al gaauw doarnoa kregen mien òldste zuske en ik òns bèrre aan t ìnd van de gaange, òfschaarmd deur n gediene.
Boeten haren wie hail veul speulroemte. Veurthoes, op n höchte van t grode glooiende grasvèld, ston n geweldige treurboom mit laange staarke takken woaraan wie òns as oapen over n koele in de weer slingerden.
t Was hailemoal feest as moeke t grode rik boetenstoan haar om veren bèrren en deurstikte dekens te lochten, din moggen wie onder dat mit klaiden bedekte rik hoeske speulen. n Older vriendinnechie oet de buurt speulde ains mit òns onder t grode rik en in t donker vertèlde ze òns verhoaltjes over rovers en boezejeuden in t bos. Ik ging zo in t verhoal op dat ik echt mainde midden in n bos vol rovers en boezejeuden te zitten. Dou moeke òns veur t eten in hoes ruip, duurde ik nait noar boeten te kommen, t haart bonkte mie in de keel en eerst noa veul overredens duurfde ik t aan en runde of mie leven der van òfhong in hoes. En laggen dat ze deden! Moe nait, zai was n beetje kwoad op dat òldere vriendinnechie.
Pa muik òns ook n schommel van òlle lichtpoalen. Schommel was van de weg òf zichtboar veur schouljeugd zodounde kwammen der vrumde kinder op schommel òf. Pa en moe haren dat n zetje aanzain mor dou domie derover begunde te aggewaaiern wer t heur te görteg. Wie mozzen vrumde kinder in t vervolg mor votsturen, zeden ze. Hou klain ik ook was, mien verantwoordelekhaidsgevuil was hail groot. Dijzulfde middag zag ik n groot wicht op schommel òfkommen, ik bedochde mie gain moment en luip heur vastberoaden in de muide. Dou ze vlakbie was heb ik heur zunder woord of wieze ongenoadeg tegen de schenen schopt. Brullend ging ze der vandeur. Dat ging moe veuls te wied mor wie wazzen wel van t dikste gebenter òf.
Wie kregen ook ains n hondje mor dou dij t knien van domie doodbeet mos t hondje veur de laive vrede mor weer vot. n Enkeld moal scharrelden òns hounder onbedould om hoes tou. Poepkes vuilen, hou kin t ook aans, op domie zien stoupe. Moe ging din as de weerlicht domie’s stoupe schoonspuilen. Nait aaltied kreeg ze t op tied in de goaten, din zag domie strontjes op zien stoupe. Duvels was e din. Om t weer n beetje goud te mokken langden wie mevraauw n stiege aaier aan. Mit mevrouw haren wie gain muite, zai was aans.
Pa was ook droager bie de begroavenisverainen (loater veurman) en wos as ain van d eersten op dörp as der aine overleden was. Ainmoal kwam e glad overstuur biehoes, ..Kor zienent, òns buren woar wie aaltied Winschoter kraante mit leesden, waren aalbaide overleden deur kolendamp. Wat gaf dat n konsternoatie! Pa en moe waren slim onder indrok mor wie as kinder meschain nog wel slimmer. Weken noa de begroavenis duurde ik nóg nait aan anerzied van t hoes speulen. Vandoag de dag trekken mien ogen nog wel ais noar t stee woar ik dou de liekkoetse deur goaten in de heeg stoan zain heb. Aiglieks is dizze herinnern t ainegste male van wat ik mie van òns woonderij in de vatteger joaren veur de geest hoalen kin. Aaltied as ik over Maiden rie en dij prachtege villa zai, vuil ik mie grootsk dat ik hier wonen mog, al was t ook in mor in dat schuurachteg aarmoudeg aanbaauwseltje.
