Samen dachten wij, mijn man en ik, “hier vandaan “. We ontvluchten het lawaai, op weg naar rust, die we meestal in het bos vonden, inmiddels ‘ons bos’ geheten. Een rijke fantasie vervulde onze droom, een huisje met weinig luxe, veel groen en omgeven met oorverdovende rust!
Helaas wisten we alle twee dat we straks weer wakker zouden worden, en dat het voor ons niet te betalen zou zijn, een huisje ergens op de vlakte. Nog nooit had ik zo naar de rust en de ruimte verlangd, het liefst zag ik het groen liggen rusten tot de weidse horizon. Helaas waren we samen gevangen in een wijk, een wijk met vele roepende stemmen en vooral vele armen die elektrische machines droegen en de wijk nog lawaaierig maakten.
Een paar jaar geleden, in ons vorig leven (zoals wij dat noemen ), vóór de scheiding, woonden zowel mijn man Eric als ik heerlijk rustig met het gezin op het platteland. De tijd van nu heeft het kopen van een rustig plekje onbetaalbaar gemaakt. “Laten we er ons maar bij neer leggen“, hielden we elkaar voor.
We hadden al heel wat koophuizen bezocht in het noorden, zelfs een kerkje. De fantasie die we eromheen speelden was vaak mooier dan de plek, laat staan de prijs, hoewel het kerkje in Overschild ons wel wat deed. De bijbeltjes lagen nog op de houten bankjes, alsof de kerk net verlaten was. De prijs viel ons mee, maar jammer genoeg was het net voor onze neus verkocht.
Tot onze grote blijdschap werden we door een familielid gebeld: “Er is een vrijstaande woning te huur in Hellum”, vertelde ze, helaas vlak aan een weg, maar wel buiten de wijk.
Een verhuizing volgde al snel, maar na een paar maanden wisten we alle twee “dit is het ook niet“, de stemmen en elektrische machines waren omgeruild voor verkeersgeraas. Het ging er iedere morgen rond 7 uur al hard aan toe. We bleven onszelf voor de gek houden. “Het moet nog wennen”, zeiden we, maar ik wist nadat ik inmiddels onze tweede poes van de weg raapte, “ik zal hier nooit wennen!”
Op een dag kwam Eric met het idee om in Duitsland te gaan zoeken naar een huisje, maar ik voelde hier niet zo veel voor. “Wat moet ik in Duitsland?“ zei ik lacherig. “De huizen met groen en rust zijn daar nog te betalen”, vervolgde Eric, terwijl hij een Duitse huizensite bekeek.
Het zoeken naar het juiste huisje werd spannend. Het was niet te geloven dat je zelfs beneden een ton nog rust kon kopen! Via het internet vonden we een bouwvallig huisje met veel grond, ergens in de polder net over de grens. Het adres hadden we niet, alleen de streek stond erbij vermeld. We printten de foto van het huisje uit en zonder wat tegen elkaar te zeggen zaten we al in de auto op weg naar Duitsland. We voelden dat dit het ging worden. Eric is heel handig dus een huisje met zijn tweetjes opknappen gaf ons de kans op ruimte en rust. Zou het nu na bijna 7 jaar dan toch gaan lukken? Hoe we ook zochten, het bouwvallige huisje vonden we niet, het was er heel weids, mooi en rustig.
Gelukkig zagen we eindelijk iemand die we het konden vragen. Het was een wat oudere vrouw, ze was in haar tuin bezig. Eric stopte en stapte de auto uit. Het was een vriendelijke vrouw, ze bekeek de foto van het huisje en haalde haar schouders op. “Nog nooit gezien“, zei ze. Toen het verhaal haar duidelijk werd waarom we het bouwvallige huisje zochten zei de vrouw met een vriendelijke glimlach wijzend naar het huis, “onze boerderij en dit huis staan ook te koop!”
Het was een mooi huis, “veel te duur voor ons”, dacht ik. We bedankten de vrouw vriendelijk en besloten verder te zoeken. We wilden bijna weg rijden toen de vriendelijke vrouw tegen de zijruit van onze auto tikte, ze vroeg “hebben jullie zin om dit huis te bekijken?” Hoewel we wisten dat het huis te duur zou zijn voor ons besloten we toch met haar te gaan kijken, het bleek een huis te zijn met alles erop en eraan en een hele grote tuin.
Ik kreeg Eric na de bezichtiging bijna niet meer mee naar buiten, hij was helemaal ondersteboven van het huis en van het mooie uitzicht over de velden. Hij fluisterde, terwijl hij naar buiten keek, “Soof , hier in dit hoekje zetten we een stoel.“ Toen we naar huis reden zaten we naar de prijs te gissen, we wisten dat het te duur voor ons zou zijn. We besloten uit nieuwsgierigheid toch de makelaar te bellen. We konden het haast niet geloven.
Nu wonen we al 3 jaar met veel plezier in Duitsland op de vlakte met ruimte en rust, het groen ligt te rusten tot de weidse horizon. Telkens verbaas ik mij over de oorverdovende rust die wij hier mogen horen na een drukke werkdag.
De mensen zijn hier aardig, ze nemen nog de tijd voor elkaar, jammer dat ik het volle Nederland heb moeten verlaten, maar ik kom er gelukkig bijna elke dag, de kinderen wonen er en we hebben er ons werk. De smalle dijkdoorgang van onze polder geeft alleen ruimte voor mij en biedt geen doorgang aan de drukt…, ik ben weer thuis!
O ja, het bouwvallige huisje hebben we nooit gevonden!
Groeten uit de polder.