Toen Henk Feldmeijer natuurkunde ging studeren aan de RuG leek hij een grote wetenschappelijke carrière tegemoet te gaan. In plaats daarvan koos hij voor de politiek. In de oorlog maakte hij snel carrière. Hij richtte de Nederlandse-ss op, vocht aan het Oostfront en sneuvelde op 35-jarige leeftijd.
Henk Feldmeijer groeide op in Groningen, nadat hij op 10 november 1910 te Assen was geboren als enige zoon van de Groninger onderofficier Egbert Feldmeijer. Zijn grootvader, Henk Feldmeijer senior, was eveneens onderofficier. Hij gold destijds zelfs als een bekende verschijning in de stad. Na zijn schooltijd aan de Rijks HBS aan de Grote Kruisstraat in Groningen ging Feldmeijer natuurkunde studeren aan de Groningse universiteit. Twee jaar later brak hij zijn studie af om zijn dienstplicht te vervullen.
In 1931 hervatte Feldmeijer zijn studie maar bleef reservist bij de luchtafweer. Tijdens een herhalingsoefening kwam hij in contact met de nsb en meldde zich aan. Hij was in de stad Groningen pas het vijfde lid. Vanaf dat moment richtte hij zich steeds meer op de politiek en verwaarloosde zijn studie die hij tenslotte staakte. In 1935 werd hij vanwege zijn nsb-lidmaatschap uit het leger ontslagen.
Feldmeijer speelde in de jaren dertig een actieve rol binnen de nsb. Hij trad in het noorden vaak op als spreker en was betrokken bij een poging om Mussert af te zetten als Leider. Dat mislukte en hij belandde tijdelijk op een zijspoor.
In 1939 kreeg Feldmeijer een nieuwe kans als leider van de Mussertgarde. Hij organiseerde deze naar het voorbeeld van de Duitse-ss. Zijn latere functie wierp zo haar schaduw vooruit. Vlak voor de Duitse inval van 10 mei 1940 werd Feldmeijer gearresteerd. Samen met nog 20 andere ‘staatsgevaarlijke’ personen zat hij enkele dagen opgesloten in een Zeeuws fort. Daarna werd hij naar Frankrijk gebracht waar Duitse troepen hem bevrijdden.
Na terugkeer in Nederland richtte Feldmeijer de Nederlandse-ss, vanaf 1942 Germaanse-ss in Nederland, op waarbij hijzelf de positie van ‘Voorman’ bekleedde. Ook ging Feldmeijer tweemaal naar het front. De eerste maal werd hij vervangen door Johannes Pieter Wolffram, de tweede keer door Jan Louis Jansonius. Feldmeijer kende zowel Wolffram als Jansonius van de Groningse HBS. In de lente van 1941 maakte hij als flak-schutter met de rang van Untersturmführer de gevechten in Griekenland mee. Anderhalf jaar later diende hij aan het Oostfront. Daar ondervond hij dat de Duitse opmars tot staan werd gebracht en de krijgskansen keerden.
In 1941 verwierf Feldmeijer ook invloed op Professor Doctor J.M.N. Kapteyn. De bejaarde geleerde werd een jaar later zelfs officier van de ss. Als zijn meerdere had Feldmeijer zo invloed op het door Kapteyn geleide tijdschrift Saxo-Frisia, de gelijknamige stichting en indirect ook op de Rijksuniversiteit Groningen waarvan Kapteyn rector-magnificus was.
Vanaf september 1943 had Feldmeijer de leiding over de Silbertanne actie. Zijn manschappen vermoordden na elke aanslag van het verzet enkele politieke tegenstanders. Op 22 februari 1945 kwam het einde voor Feldmeijer. Onderweg van Groningen naar het front aan de Maas beschoot een Engelse jachtbommenwerper zijn auto. Een kogel trof de Voorman in de borst en hij stierf ter plekke. Hij had het gebracht tot Standartenführer van de Germaanse-ss en tot Hauptsturmführer van de Waffen-ss, vergelijkbaar met de Nederlandse rang van Generaal.
De uitvaartdienst vol nazi-symboliek vond plaats in de tuin van paleis Het Loo. Aanzienlijke nationaal-socialisten als Mussert, Rost van Tonningen, Rauter en Seyss-Inquart waren aanwezig. Himmler zond een teken van medeleven. Daarna werd het lichaam overgebracht ‘naar Groningen, dat zozeer zijn liefde had; zijn wezenlijke Heimat was en de woonplaats van zijn ouders is gebleven’. Aanvankelijk kreeg hij een praalgraf. Twee jaar later werd het lichaam verplaatst naar een eenvoudiger rustplaats. Feldmeijer ligt nu naast zijn grootvader in het graf van een nichtje waarin nog ruimte was.
