Sukerfebriek verspraaide zien zuite kwaalm over Hoogkerk. Den wos je, zummer is veurbie. Baiten werden mit schepen aanvoerd, mor de leste joaren kwamen vrachtwoagens dij ploats opeisen. Deur t haile dörp stonden stroaten vol.
In vrije tied van loagere schoul hadden wie veul plezaaier aan dij woagens vol baiten. Mit n stok mit n grode spieker derin gingen wie, kwoajongen van n joar of tien, wedstried baitenpikken. Je slougen den snel n spieker in n bait op vrachtwoagen en den ging je der mit bait aan stok vot vandeur. Chauffeurs werden duvels, dat kinnen joe je wel begriepen. Ook al omdat t nait zunder gevoar was.
As wie teveul bie hoes ombongelden, zee moeke, “Goa mor n zetje noar Jan Kwedel.” Hai was ons dörpskapper en woonde aan Zuderwèg. Hai har zien bienoam te danken aan t feit dat zien scheer t van zien mond dik verloor. Zien echte noam was Jan Boersema, mor elk en ain nuimde hom Jan Kwedel. Ik gong er den op vrije wonsdagmiddag op tied zitten. Baitenchauffeurs gongen er ook hin, moar ja, de woagens mossen ook op tied löst worren. “Mienjong k mout weer noar mien vrachtwoagen, kin k even veurgoan?” “Ik bin eerst, dat is nait aans”, ruip ik, “Mor k wil mien beurt wel verkopen. Kost joe ain dubbeltje.” En zo kreeg k wat zaksinten.
Doarmit gingen wie boetenom noar slikwinkel veur in zoak van Jan Kwedel. Mit slik in haand gongen wie weer in riege zitten en begon t spullegie van veurenòf aan. Nou, spullegie of zol t n goude handelsgeest in mie west wezen, vroag ik mie nou òf. T schiet mie nog te binnen, hou lekker waarm en genouglek t bie Kwedel zien kolenkachel was. En hou kachel mit boek vol neutjes vaaier tevreden spinde en ik mit boek vol slik ook.
