De rock volgens Hans Valentin
Ik ben in 1941 geboren in de stad Semarang op het eiland Java. De Indonesische cultuur is erg muzikaal. Iedereen is er met muziek bezig. Het hebben van een elektrische gitaar is een soort statussymbool, je bent de koning te rijk wanneer je er een hebt. Ik heb nog steeds een oude gitaar, een Höfner, die heb ik al heel lang. Als die gitaar kon praten…
Muziek in Indonesië
Toen ik in Indonesië woonde, speelde iedereen een instrument. Mensen speelden Angkloeng, Gamelan en fluit. Sommigen speelden basgitaar met een stok op een kist en ook gitaar. Vaak was het een vrouw die erbij zong. Ik speelde zelf ook, maar mijn gitaar was een oud ding. Ik begon met het spelen van een C-akkoord, verder kon ik niets.
En toen kwam de rock-'n-roll. In Semarang was de Tigerclub. Daar gingen al de jongelui naartoe. Het was een grote club met allemaal verdiepingen, boven was de danszaal. Daar speelden heel veel bandjes. Toen was ik ongeveer 15 jaar oud. De rock-'n-roll kwam overgewaaid uit Engeland, we luisterden naar de muziek van Bill Hailey uit Rock Around The Clock, Chuck Berry, Elvis Presley en Cliff Richard. Deze stijlen pasten wij toe op onze eigen muziek. De zang werd soms in het Indonesisch vertaald want dan begrijpen mensen het beter, maar er werd ook wel in het Engels gezongen. Er werd veel gecoverd.
Apeldoorn
In 1957 kwam ik naar Nederland. We woonden in Apeldoorn in een pension, wachtend op andere woonruimte. Dit pension was in de buurt van Paleis het Loo. Hier begon ik met gitaarspelen op mijn bed, weer met dat C-akkoord. Maar uit verveling ging ik verder en leerde ik steeds meer bij. Ik wist niets van Nederland, want ik zat alleen met vrienden uit Indonesië in dat pension. We gingen toen wel samen fietsen, naar de Apenheul en naar de stad. Achter de meiden aan. Verder hadden we toen nog niets. Op een gegeven moment, na een jaar of twee ben ik daar begonnen met werken in een visnettenfabriek.
Pension het Noorden
Ik woon vanaf 1960/1961 in Groningen. Daar kwamen we terecht in pension het Noorden in de Turftorenstraat, dit was weer een pension met alleen Indische mensen die op een huis zaten te wachten. Hier gaven we eens in de week een feestje. En daar zaten we te rock-’n-rollen in de woonkamer. Met meisjes erbij. Dat was schitterend. Er werden lekkere gerechten klaargemaakt door de vaders en moeders van de meisjes en jongens. Ook van Groningen wisten we toen nog niets.
Ik ben toen wel direct aan het werk gegaan bij een Amerikaans bedrijf: Langston Oversea. Wij maakten machines om karton te maken. Ik heb overal gewerkt in die tijd.
Indorock bij 't Krotje
Indorock in Groningen is ontstaan bij 't Krotje. Daar kwamen in korte tijd allemaal bandjes opzetten. Dat ging van: "Hey, heb jij zin om een bandje op te richten? Oh ja wel! Wat speel je dan?" Dat vormde zich tot allerlei bandjes. Ik had Indische vrienden en ook Hollandse vrienden en bandleden. Dat was heel normaal. Je had wel groepen met Indische jongens, maar dat mixte goed met Nederlandse jongens. Ook bij 't Krotje.
Als je goed luistert naar de Indische rock dan lijkt het net alsof je in een trein zit. Tak tak, tum tum tum, tak tak, tum tum tum. Je kunt met de melodie alle kanten op binnen dit ritme. Nederlanders spelen veel compacter. Wel pittig en lekker strak, maar Indonesische muziek gaat veel meer om emotie en liefde. En dat strakke Nederlandse met dat emotionele Indische, dat is indorock. Je had geweldige Indische muzikanten. Met name de Molukkers, die zijn van nature muzikaal. Maurits Hitiahubessy, die sologitaar speelde in Little Ritz and the Rocking Butterflies was zo’n geweldige muzikant. Niemand kon zo spelen als Maurits.
The Rocking Devils
Mijn eerste band was The Rocking Devils. Dat was samen met Jan Saffrie, Gitta Fredriks de laatste jongen weet ik niet meer. Jan kon echt goed rock-’n-roll spelen. Gitta woont nu in Amerika en Jan is al op 35-jarige leeftijd overleden. The Rocking Devils hebben niet zolang bestaan. Waarschijnlijk van 1961 tot 1962, een jaartje dus. We speelden blues en probeerden eigen composities te maken. Wij improviseerden gewoon wat bij elkaar en iedereen vond het prachtig. We speelden ook covers van Elvis en Chuck Berry. Gitta was onze zangeres. We hebben maar één keer opgetreden in Apollo/Concertzaal De Jong. En dat was maar een kort optreden van een uurtje op een soort bandavond. Verder zijn we eigenlijk niet gekomen met The Rocking Devils...
Het verhaal gaat verder op www.poparchiefgroningen.nl
