Het is hier prachtig wonen, maar dit was de eerste en laatste keer dat we een huis in Duitsland hebben laten bouwen. Vreselijk, wat hebben we daar een gedoe mee gehad. De bouw van dit huis in Rhede (Ems) heeft ons bloed, zweet en tranen gekost, en bovendien heel veel tijd en geld.
Wij kwamen in Duitsland terecht omdat we op zoek waren naar ruimte. We woonden in Winschoten in een rijtjeshuis en wilden graag wat vrijer wonen. Een huis als dit in Nederland bouwen, met zo’n stuk grond, dat is bijna ondenkbaar. De makelaar nam me mee naar Duitsland en liet met dit stuk grond zien. Ik was onder de indruk, maar dacht: ik krijg Brenda nooit mee naar Duitsland. Maar toen ik haar meenam vond ze het meteen geweldig. Ze zei: ‘Moet je eens luisteren!’ Maar ik hoorde helemaal niets. Dat was precies wat ze bedoelde. Die rust.
De enige voorwaarde was dat de aannemer die het stuk grond in handen had, ook ons huis zou bouwen. Dat leek ons prima. Achteraf was een Nederlandse aannemer beter geweest. Je zit toch met een taalbarrière, ook al spreken we goed Duits. Bovendien weten we te weinig van de Duitse wetgeving en regels. Die zijn toch anders dan in Nederland. Wat in Nederland zwart op wit staat, kun je hard maken. In Duitsland geldt dat niet. De mentaliteit is ook anders. De onderlinge samenwerking verliep slecht en de werkwijze was slordig. Elke dag ging er wel een halve krat bier doorheen, en sigaretten werden rustig uitgedrukt op de voegen van de nieuwe vloer.
Tot overmaat van ramp ging de aannemer ten tijde van de bouw failliet. Steeds werd er gedreigd: als we niet vooruit betaalden, zouden ze de bouwplaats leeghalen. Tja, wat moet je dan? Bakken met geld heeft het ons gekost. Het enige pluspunt is dat ze heel goed kunnen bouwen hier. Bouwkundig zit alles perfect in elkaar. Dit huis staat er over honderd jaar nog net zo.
Voordat de bouw kon starten, moest de gemeente goedkeuring verlenen. We keken raar op toen de gemeente onze woonkamer te groot vond. Of we die niet in drieën konden delen? Want op deze manier zouden de stookkosten wel erg hoog worden. Uiteindelijk hebben we wel goedkeuring gekregen. De regels zijn hier duidelijk anders, ook al wonen we maar een kilometer over de grens. Zo bemoeide de gemeente zich zelfs met de aanleg van de tuin. Omdat het huis buiten de bebouwde kom staat, moest de tuin een landelijke uitstraling krijgen. We kregen zelfs een lijstje aangeleverd waarop stond welke plantjes we moesten kopen.
Maar er zijn meer verschillen. De schoorsteenveger bijvoorbeeld. Als die aan de deur staat, moet je hem verplicht binnenlaten om de rookkanalen te laten controleren. Dat moet je maar net weten natuurlijk. Menig Nederlander die dat voor het eerst hier meemaakt, zegt: geen interesse, en gooit de deur weer dicht. En tijdens Driekoningen in januari wordt je huis gezegend. Dan komen er drie of vier verklede kinderen aan de deur, die vragen of ze je huis mogen zegenen. De eerste keer stond ik wel te kijken. Dan zingen ze een liedje en willen ze graag wat snoepjes in de grote spaarvarken die ze mee hebben. Dat zijn de momenten waarop je echt weer beseft dat je in een ander land woont.
We wonen hier nu drie jaar en we vinden het heerlijk. De Duitsers zijn heel gastvrij. Schatten van mensen. Dat vonden wij echt opvallend toen we hier kwamen wonen. Maar ons leven speelt zich toch voornamelijk nog in Nederland af. We werken in Nederland, we hebben er onze vrienden en familie. Daardoor hebben we hier nog niet echt iets opgebouwd. Dat maakt het makkelijker om weer naar Nederland terug te keren. Want ons huis staat inmiddels te koop. De reden is van praktische aard. Onlangs hebben we een motorzaak in Apeldoorn overgenomen, en elke dag de afstand Rhede-Apeldoorn overbruggen is op den duur niet prettig meer. Maar we zullen flink moeten inleveren op woongenot, helaas.
Als we straks in Apeldoorn wonen, is Winschoten verder weg dan nu. Niet voor iedereen is dat te bevatten. We hebben al vaak uitgelegd dat Winschoten voor ons maar tien minuutjes rijden is. Toch vraagt een tante standaard als we in Winschoten zijn: ‘Moeten jullie nu nog helemaal terug naar Duitsland?’