Het had de gemeenteraad van Leek behaagd om een woonwijk te gaan bouwen in het prachtige natuurgebied Oostindië tussen Leek en Roden, reden voor Piet en Gina om elders te gaan kijken. Het doel was duidelijk, wonen ergens midden in de natuur.
Het werd een feest. Een bouwvallig boerderijtje, ontdekt in 1994, zonder water, zonder licht en gas, er liep zelfs geen pad om het te bereiken. Het boerderijtje op zich was al uniek, een Saksisch model, met de koestal overdwars achterin en de baanderdeuren aan de zijkant. Deze boerderijen komen veel voor in Drente en Overijssel, maar in Groningen zijn ze zeldzaam.
En dat in het schitterende coulisselandschap van het zuidelijk Westerkwartier. Aan de Noordzijde het Holmerpad, sinds eeuwen bekend staand als het kerkepad tussen Marum en Tolbert, gelegen op een oude zandrug. Aan de Oostzijde de Tolbertervaart, gegraven in de 20er jaren van de vorige eeuw, om Tolbert uit het isolement te halen. En ten slotte aan de zuidkant de oude leidijk Carolieweg, ontstaan tijdens de verveningactiviteiten die het landschap zijn karakteristieke kenmerken hebben gegeven.
Vroeger liep er een zandpad langs het huis, vanaf de Holm in Tolbert tot aan de Carolieweg. Maar omdat het boerderijtje er nog alleen stond en niet meer bewoond werd, was het pad verdwenen. Er moest eerst een nieuwe reed aan worden gelegd om de boel weer bereikbaar te maken. De gemoedelijkheid die de boerenmensen van dit gebied kenmerken, maakten het traject door het land erg gemakkelijk.
En toen moest er gewerkt worden, hard gewerkt om het bewoonbaar te maken. Iedereen bemoeide zich er mee, de geplande ronde deur in de achtergevel moest recht worden van de meneer van Welstand, anders paste het niet in het landschap. Het graven van twee vijvers in het er naast liggende land werd beloond met een bekeuring van 750 Euro, het was een milieumisdrijf! Op een later tijdstip vonden onze overheden het nodig om riolering aan te leggen. Grote en lange graaftrajecten om de afvoeren te regelen.
De nutsvoorzieningen werden aangebracht, elektriciteit over een lengte van 950 meter, en ook gas en water over een grote afstand. Het dak moest er af, de muren afgebroken, de stenen gebikt en alles werd weer opnieuw opgebouwd. Het werd een paradijs. Een grote schare kleinvee maakte van het oude behuizinkje weer een echt keuterboerderijtje. Bij de graafwerkzaamheden werd een zilveren gulden gevonden uit 1858 met de beeltenis van koning Willem III. Wat zal dat een verlies geweest zijn vroeger, misschien wel een weekloon!
En zo was een droom werkelijkheid geworden. Wonen midden in de natuur. Omgeven door gevogelte en wild. De overweldigende stilte van de nachten, bij volle maan met de nevels over de velden. De reeën die wonen in het bosje vlakbij. De hazen en de fazanten. En dan het leger kikkers dat de vijvers is gaan bewonen. Er moet echt ruimte worden gemaakt voor een ooievaarsnest!
En dan, 13 jaar na dato, komt de brief. Het heeft de gemeente Leek behaagd een woonwijk aan te gaan leggen ten westen van de Tolbertervaart. “We kennen de waarde van dit gebied en zullen daar zeer zorgvuldig mee omgaan!”
Maar wie kan de waarde van dit gebied echt inschatten? Hoe zal het worden als dit allemaal werkelijk doorgaat? Wat zal er overblijven van die historische kenmerken? Waar zullen al die dieren blijven als er hier misschien een weg overheen raast met 40.000 auto’s per dag?
Van ons mag het zo blijven, wij kennen hier het ware geluk en wilden daarom dit verhaal nalaten.
