Aan het begin van de jaren ’50 woonde ik aan de Grote Kromme Elleboog. Mijn ouders waren pas getrouwd en hadden twee kinderen. Zij hadden echter geen huis en gingen daarom bij opa en oma wonen.
Het huis van mijn grootouders was erg oud en bestond uit een boven en onderhuis. Wij woonden beneden. De woning bestond uit een slaapkamer, een woonkamer met twee bedsteden, een keuken en een wc. Achter het huis was een open plaatsje waar de was kon worden opgehangen. Er was ook een kelder. Deze was jammer genoeg niet waterdicht. Dat leverde veel problemen op. Het water stond er altijd 30 cm hoog dus de kelder was niet te gebruiken en het was bovendien een heel ongezonde plek.
Niet alleen de kelder vormde een probleem. Er was ook ruimtegebrek. In totaal woonden we met tien personen in het huis. In de slaapkamer van mijn ouders bevonden zich ook de kinderbedjes van mijn zus en mij. Deze stonden tegen het tweepersoonsbed van mijn ouders. Vader en moeder moesten eerst over hun eigen bed kruipen om ons in bed te leggen.
Er was geen speciale ruimte om de was binnen op te hangen en mijn ouders hadden daarom een lijn door de kamer gespannen om de kleren op te hangen. Met nog een kast en een kinderwagen in de slaapkamer, was deze overvol. Naast mijn ouders, mijn zusje en ik, woonden er ook drie broers van mijn moeder in het huis van opa en oma. Twee van hen sliepen in een bedstee in de woonkamer. Een andere broer sliep op een divan. Opa sliep ook in een bedstee. Oma wou niet meer bij opa slapen en zij sliep op twee stoelen.
Het was soms een ellende, zoveel mensen op een kluit. En bovendien een zeer ongezonde leefwijze. Toch waren er ook positieve kanten aan het samenwonen. Het was er meestal zeer harmonieus. Met name met de kerstdagen was het gezellig dat de hele familie bij elkaar was. Ook gingen onze ooms vaak met ons wandelen. Dat was altijd erg leuk.
